نماز سحر

به خــــــرابــــــات روم بهـــر نگهداری دل
 

تا بر پیر كنم شكــــــــوه زبیمـــــاری دل
 

او شــب و روز بســــوزد زغـــــم عشق بتان
 

من بسوزم به غــــم و رنج گرفتــــاری دل
 

اشك من سرخ و رخم زرد شد و موی سپید
 

روز من گشت چو شب بهر سیه كاری دل
 

هر چه كردیم عـــلاج دل بیمـــــار نشــــد
 

تنگ شد حوصـــله از بهـــر نگهداری دل
 

خواب راحت نكنــــد آنكه دلش بیدارست
 

ماشبی صبـح نكـــــردیــــم به بیداری دل
 

ای فنــا چارة دردت نتـــــوان كـــــرد مگر
 

اشك خــــــونین و نماز سحر و زاری دل
 

 نماز آخرین
 

به نماز بست قامت كــه نهــد بــه عـرش یارا
به خدا علــی نبینــد به نمــاز، به جز خــدا را
چو بگفــت نــام « ا... » و ادا نمـــود « اكبــر»
بگرفت هیبت حــق همــه ملــك ما سِوی را
نَبًوُد زسجده خوشتر، به خـدا قســم، علـی را
كه خــدای می پسنــدد به ســجود او دعا را
به نماز آخــرینش چـه گـذشت؟ مـن نـدانم
كه ندای دعوت آمد، شه ملــك«هل اتی» را
شب تار از این مصیبت، بدریـد سیــنه خــود
اثــرات این سحـــر شـد همــه جای آشكارا
چه گذشت یارب آن دم به دل غمین زینب؟
چو بدید غرفه در خون،سروروی مرتضی را
زشهــادت علــی شــد چــو تمـام صبر زینب
چــه كنــد اگــر كــه بیند شهدای كربلا را؟
زگــناه خــود به محشر چه غمت بود «حسانا»
كه ولای او كشــانــد بســوی بهـشت مــا را
 
حبیب چایچیان
سرودفرشتگان

  
ای داستان زلـف تـــــوام شب دراز كــــن
وز نیمه شب دریچــــه صبحـــم فراز كن
تا آسمان خم شده، بـــــا اشــــك اختـران
دیدم بر آستـــــان تـــو راز و نـیـــاز كن
از سوز دل به زمزمه دمســـــاز می‌شــــویم
با بلبلان شب، همه شــب نغمه ســـاز كن
زنگ شتــــر نـــــوازم و آهنــــگ كاروان
ای آرزوی  حج و سفـــر در حجـــاز كن
صبح است،‌چشم وچشمك این اختران ببند
ای غنچه‌های گل به رخت چشم باز كن!
وقت است دست و روی بشـویم، نمـــاز را
مریم نشسته بر لـب جـــــو دستـــــاز كن
آفاق و كوه و جنگل و دریا و هر چه هست
بینم به گـــــرد كعبــــة كــویت نماز كن
هر جلوه‌ای به چشم حقیقت جمــال توست
ما عاجزان نظاره به چشــــم حجــــاز كن
سرو چــمــن نهـــــاده بر ایــــن در ســر نیاز
ای سركشی به قامت چون ســـرو ناز كن!
تا روزه‌ام بـــــر مــــرتع افـــلاك می‌چرم
آری رسن دراز بـــــود تـــــرك آز كن
آری مــــن اهـــل رازم و دســت طلب دراز
هــــر نیمـــه شب به درگه دانای راز كن
ای آه عــاشقـــــان و ســـــرود فرشتــــگان
پـــرچــــم به بام عرش تو در اهتزاز كن!
دستـــی گــــره بـــه كار من ناتوان زده است
بفــــرست نـــــاخنی گـره از كار باز كن
چون شهســــوار طبع تو هم كیست ، شهریار!
بــا تیغ و توســـــن تتری تــــركتـــاز كن

شهریار
 

مناجات سحر

صلا زدند كه برگ صبوح ساز كنید

به ساز مرغ سحر ترك خواب ناز كنید

می‌خمار شكن می‌دهند كز سرها

خمار چون شكن زلف یار باز كنید

سرود بدرقه‌ی كاروان شب خوانید

در ای قافله‌ی صبح پیشواز كنید

به ساز زهره، سماوات می‌دهد پیغام

كه گوش دل به مناجات اهل راز كنید

وضو به چشمه‌ی صهبای صبحدم سازید

به سوی قبله‌ی میخوارگان نماز كنید

چو بلبلان بهاری به اهتزاز نسیم

هوای شور و نوایی به سوز و ساز كنید

یگانه راز و نیاز قبول اهل دل است

دو گانه‌ای كه به درگاه بی‌نیاز كنید

سر نیاز فرود آورید و نذر قبول

به زیر قبه‌ی این بارگاه ناز كنید

نگین خاتم جم در نماز می‌بخشند

نظر به حلقه‌ی رندان پاكباز كنید

یگانه راز عروج مقام قرب اینست

كه از گروه عزازیل احتزاز كنید

به زلف یار اگر دست یافت آه سحر

بسا كه پرچم عزت به اهتزاز كنید

یكی است نغمه اگر زخمه‌ها به زیر و بم است

به پرده‌های حقیقت رهِ مجاز كنید

اگر به ساز دل شهریار گوش دهید

جهان پر از طرب و شور و شاهناز كنید

سید محمد حسین شهریار

نهانخانه اسرار
 


 
بـــر در میــكــده از روی نیـــاز آمــــده‌ام
پیش اصحاب طریقت به نماز آمده‌ام
از نهــــانخــــانه اســــرار نــــدارم خبــری
به در پیرمغـان صــاحب راز آمــده‌ام
از سـر كوی تو رانــدنــد مــرا بــا خــواری
با دلی سوخته از بــادیه بــاز آمــده‌ام
صوفی و خرقة خود، زاهد و سجاده خویش
من سوی دیر مغــان نغمه نواز آمده‌ام
بــا دلــی غمــزده از دیــر به مسجـد رفتــم
به امیدی هِله با سوز و گـداز آمـده‌ام
تــا كنــد پــرتــو رویـت بـه دو عـالم غوغا
بر هر ذره به صــد راز و نیــاز آمده‌ام
 
امام خمینی

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 7 آذر 1390    | توسط: علی جبارزاده    |    | نظرات()